ဆရာမ တစ္ဦး ျဖစ္ၿပီး ကိုယ္သင္ တဲ့ ကေလး တစ္ေယာက္အေပၚ ေသခ်ာ နားလည္ႏိုင္စြမ္း မရွိေအာင္ ညံ့ဖ်င္း မႈေၾကာင့္ ကိုယ္တို င္ျပန္ ေတာင္းပန္လိုက္ရ တဲ့ ဆရာမတစ္ဦး ရဲ႕အျဖစ္

ဆရာမ တစ္ဦး ျဖစ္ၿပီး ကိုယ္သင္ တဲ့ ကေလး တစ္ေယာက္အေပၚ ေသခ်ာ နားလည္ႏိုင္စြမ္းမရွိေအာင္ ညံ့ဖ်င္း မႈေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္ျပန္ ေတာင္းပန္လိုက္ရတဲ့ ဆရာမတစ္ဦးရဲ႕အျဖစ္


ကြၽန္မက ဘြဲ႕ရတာ မၾကာေသးတဲ့ မႈလတန္းျပ ဆရာမ တစ္ဦးပါ။ ကြၽန္မသင္တဲ့ အတန္းမွာ ေမ်ာက္ေလာင္း ၃၆ေယာက္ ရွိတယ္။ အဲဒီ ေမ်ာက္ေလာင္းေလးေတြ ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ ေဆာ့တဲ့အခ်ိန္၊ သခၤန္းစာေတြ မလုပ္တဲ့အခ်ိန္၊ ေျပာစကား နားမေထာင္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ ဆရာမ အလုပ္ ကို ေ႐ြးမိတာ မွားၿပီလားလို႔ စိတ္ဓာတ္က်ၿပီး ကြၽန္မ ေနာင္တရတတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ရဲ႕ အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ အၿပဳံးေတြကို ျမင္ရင္ အဲဒီေနာင္တေတြက အေဝးကို လႊင့္ထြက္သြားျပန္ေရာ။ ဒီကေလးေတြကို ကြၽန္မသံေယာဇဥ္ ရွိသလို ဒီဆရာမ အလုပ္ကိုလည္း ကြၽန္မ တန္ဖိုးထားျမတ္ႏိုးတယ္။

“ေမာင္ေဝယံ” လို႔ေခၚတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္က ကြၽန္မကို ေခါင္းေတာ္ေတာ္ ကိုက္ေစတယ္။ ေပးလိုက္တဲ့ အိမ္စာတိုင္း ၿပီးေအာင္မလုပ္တဲ့အျပင္ စာေမးပြဲတိုင္းမွာ ရမွတ္က ၂၀ ေအာက္ခ်ည္းပဲ။ အုပ္ထိန္းသူ လက္မွတ္ထိုးရမဲ့ ေနရာမွာ အၿမဲတမ္း ဗလာျဖစ္ေနတတ္ၿပီး ထီးထီးေနတတ္တဲ့ သူ႔ေၾကာင့္ ကြၽန္မ စိတ္ပူၿပီး စိုးရိမ္ ခဲ့မိတယ္။ မႈလတန္းပဲ ရွိေသးတဲ့ အ႐ြယ္မွာ ဒီေလာက္ညံ့ေနရင္ ေနာင္ဘယ္လို ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္မလဲ… ၊ ကေလးတစ္ေယာက္ ရွင္သန္ႀကီးထြားဖို႔အတြက္ အေျခခံက စၿပီး သင္ေပးရတဲ့ ဆရာမက အဓိက က်တယ္။ နာနာ႐ိုက္မွ အိုးေကာင္းရ ဆိုသလို သူကေလး လူေတာ္လူေကာင္းျဖစ္ေအာင္ ကြၽန္မမွာ တာဝန္အမ်ားႀကီးရွိေနပါတယ္။

အိမ္စာ မလုပ္ခဲ့လို႔ သူ႔ကို အျပစ္ေပးလဲ မထူး ခဲ့ဘူး။ ဆူလဲ မတိုးတက္ခဲ့ဘူး။ ကြၽန္မ ဆိုဆုံးမလိုက္တဲ့ စကားတိုင္းကို “ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမ” ဆိုၿပီး သူက ေခါင္းညိတ္ေထာက္ခံတယ္။ ဒါေပမဲ့ အိမ္စာကို ပုံမွန္ မလုပ္ၿမဲ၊ စာေမးပြဲေတြ က်ၿမဲပါပဲ။ ဒီကေလးကို ဘယ္လို သြန္သင္မွ ျဖစ္ထြန္းမယ္ဆိုတဲ့ အႀကံကို ကြၽန္မ နည္းနည္းမွ မထုတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။

“မဂၤလာပါ ဆရာမ၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမ”

“ေအး..ေအး.. အိမ္ကို ေျဖာင့္ေျဖာင့္ျပန္ၾကေနာ္။ အိမ္စာလုပ္ခဲ့ၾကဖို႔ မေမ့နဲ႔ေနာ္။ ေခါင္းစဥ္က “ကြၽန္ေတာ္၏ မိသားစု” အားလုံး မွတ္မိၾကတယ္ေနာ္”

“မွတ္မိပါတယ္ ဆရာမ” ကေလးေတြ ၿပိဳင္တူေအာ္ရင္း တာက လႊတ္လိုက္တဲ့ ေရလို တဝုန္းဝုန္းနဲ႔ အခန္းအျပင္ကို တိုးေဝွ႔လို႔ ထြက္သြားၾကတယ္။

“ ေမာင္ေဝယံ ဆရာမဆီ ခဏလာခဲ့ဦး” လြယ္အိတ္ကို ေကာက္လြယ္ၿပီး အိမ္ျပန္ဖို႔ ျပင္ေနတဲ့ သူ႔ကို ကြၽန္မ ေခၚလိုက္တယ္။

“ ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမ” လက္ေလးပိုက္လို႔ တ႐ိုတေသ ကြၽန္မဆီ သူေရာက္လာခဲ့တယ္။

“ေပးလိုက္တဲ့ အိမ္စာကို မနက္ျဖန္ တင္ရမယ္ေနာ္။ အရင္တစ္ပတ္က ဆြဲခိုင္းလိုက္တဲ့ ပုံလည္း မတင္ေသးဘူး။ ျမန္ျမန္ဆြဲၿပီး တင္ေနာ္. ၾကားလား ေမာင္ေဝယံ”


“ ဟုတၠဲ့ ဆရာမ”

အဲဒီ တစ္ခြန္းပါပဲ။ သူ႔ဆီက အဲဒီစကားကို ကြၽန္မ ဘယ္ႏွႀကိမ္ေျမာက္ ၾကားခဲ့ၿပီလဲ မေရမတြက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ “ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမ” လို႔ ေျဖလိုက္တိုင္း သူ႔မ်က္ႏွာဟာ တကယ့္လိမၼာၿပီး ေျပာစကားကို နားေထာင္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ အျပစ္ကင္းစင္လို႔ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္မသိလိုက္တယ္။ ေပးလိုက္တဲ့ အိမ္စာေတြရဲ႕ ၿပီးႏိုင္ေခ်ဟာ “ဟုတ္ကဲ့” ဆိုတဲ့ ကတိရဲ႕ေနာက္မွာ ရာခိုင္ႏႈန္း နည္းနည္းေလးပဲရွိတယ္ဆိုတာ။ ကြၽန္မကို ၿပဳံးျပၿပီး အခန္းထဲက တ႐ိုတေသ ထြက္သြားတဲ့ သူ႔ေနာက္ေက်ာကို ေငးၾကည့္ၿပီး ကြၽန္မ သက္ျပင္းခ်မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေမာင္ေဝယံက အိမ္စာေတြ ေနာက္က်မွတင္တတ္ေပမဲ့ လိမၼာသိတတ္တဲ့ ကေလးတစ္ဦးပါ။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ေပးလိုက္တဲ့ သခၤန္းစာေတြကို သူအခ်ိန္မီ တင္ႏိုင္ပါေစလို႔သာ ကြၽန္မဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

“အိမ္စာေတြ လုပ္လာၾကၿပီလား ကေလးတို႔… စာအုပ္ကို ခုံေပၚတင္ထားလိုက္ၾက.. အတန္းေခါင္းေဆာင္ လိုက္သိမ္းလိုက္မယ္။ တလက္စထဲ ဘယ္သူေတြ မတင္ေသးလဲဆိုတာ ဆရာမကို မွတ္ထားေပးပါ”

“ကြၽန္ေတာ္တို႔ တင္လိုက္ၿပီ ဆရာမ”

“ဆရာမ ေမာင္ေဝယံ မတင္ဘူးခင္ဗ်ာ”

“ေမာင္ေဝယံ”

“ဟုတၠဲ့ ဆရာမ”

“မေန႔က ဆရာမ ေသခ်ာမွာလိုက္တယ္ မဟုတ္လား။ ဘာလို႔ ၿပီးေအာင္ မလုပ္ခဲ့တာလဲ။ အတန္းေနာက္မွာ သြားရပ္ေနစမ္း” ကြၽန္မ အေျပာကို သူေခါင္းငုံ႔ၿပီး နားေထာင္ေနေပမဲ့ ဘာဆင္ေျခမွ မေပးခဲ့သလို စိတ္ဆိုး ဝမ္းနည္းဟန္လည္း မျပခဲ့ဘူး။

“ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမ” လို႔ ထုံးစံအတိုင္း ေျဖၿပီး အတန္းေနာက္မွာ တိတ္တဆိတ္သြားရပ္လို႔ ေနတယ္။

“သခ်ၤာစာအုပ္ထုတ္ၿပီး စာမ်က္ႏွာ ၆၄ ကို ဖြင့္လိုက္ၾက” ေမာင္ေဝယံကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး ကြၽန္မ စာစသင္လိုက္တယ္။ ကေလးတိုင္းက စိတ္ပါလက္ပါ ေက်ာက္သင္ပုန္းကို စူးစိုက္ၾကည့္ေနၾကေပမဲ့ ေမာင္ေဝယံေတာ့ မပါခဲ့ပါဘူး။

ေက်ာင္းဆင္းမွ ႐ုတ္တရက္႐ြာခ်လာတဲ့ မိုးေၾကာင့္ ထီးမပါတဲ့ ေက်ာင္းသား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေက်ာင္းဝ ဆင္ဝင္ေအာက္မွာ မိုးအတိတ္ကို ေစာင့္ေနၾကတယ္။ ဖုန္း႐ုံမွာလည္း ေက်ာင္းသားေတြ တန္းစီလို႔ အိမ္ကို လာႀကိဳဖို႔ ဖုန္းဆက္ေနၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြၾကားမွာ ေမာင္ေဝယံကို ကြၽန္မ ေတြ႕လိုက္မိတယ္။ သူ႔အလွည့္ေရာက္ဖို႔ တစ္ေယာက္ပဲလိုလို႔ ကြၽန္မလည္း သူ႔အျပဳအမႈေတြကို အကဲခတ္ဖို႔ ရပ္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ သူ႔အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ဖုန္းခေပးၿပီး ဖုန္းနံပါတ္ကို ႏွိပ္မယ္လုပ္ၿပီးခါမွ ဖုန္းကို ေကာက္ခါငင္ခါ ခ်လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေခါင္းငိုက္စိုက္ၿပီး မိုးေရထဲ ေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္။

သူ႔အျပဳအမႈကို ျမင္ေတာ့ ကြၽန္မ အံ့ၾသသြားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ပါလိမ့္… ထီးကို အျမန္ဖြင့္ၿပီး သူ႔ေနာက္ ကြၽန္မ အေျပးလိုက္ခဲ့တယ္။

“ ေမာင္ေဝယံ .. ဘာျဖစ္တာလဲ.. အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး လာမႀကိဳခိုင္းဘူးလား” ထီးမိုးေပးၿပီး သူေရွ႕မွာ ဒူးေထာက္ခ်ရင္း ကြၽန္မ ေမးလိုက္တယ္။

“ရတယ္ ဆရာမ၊ ကြၽန္ေတာ္ဘာသာ ျပန္လိုက္မယ္”

“မိုးေတြ ဒီေလာက္ႀကီးေနတာ၊ ဖ်ားလိုက္မယ္။ လာခဲ့ ဆရာမ လိုက္ပို႔မယ္”

“ကိစၥမရွိဘူး ဆရာမ၊ ကြၽန္ေတာ့္အိမ္က ေက်ာင္းေရွ႕မွာတင္ ခဏေလးဆို ေရာက္ၿပီ”

“ဆရာမမွာ ကားပါတယ္။ ဒီထီးယူသြားလိုက္ ေသခ်ာျပန္ဦးေနာ္” စိုေန တဲ့ သူ႔ေခါင္းကို ကြၽန္မပြတ္သပ္ၿပီး ေျပာလိုက္တယ္။

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမ” ထီးကို လွမ္းယူၿပီး ကြၽန္မကို ၿပဳံးျပရင္း မိုးေရထဲ သူတိုးဝင္သြားတယ္။

အျပန္လမ္းရဲ႕ မိုးသဲထဲမွာ ကားကို ဂ႐ုတစိုက္ေမာင္းရင္း လမ္းထက္ဝက္ ေရာက္ေတာ့ ကြၽန္မရဲ႕ ဖုန္း နားေနခန္းမွာ က်န္ခဲ့တာကို သတိရမိလိုက္တယ္။ ေမ့တတ္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အျပစ္တင္ရင္း ဖုန္းျပန္ယူဖို႔ ကားကို ျပန္ေကြ႕လိုက္တယ္။ ကားေရွ႕မွန္ေပၚက သဲသဲမည္းမည္းက်လာတဲ့ မိုးေရေတြကို ေရသုတ္တံက အဆက္မျပတ္ ဖယ္ရွားလို႔ေနတယ္။ မီးပြိဳင့္တစ္ခုမွာ ကြၽန္မ ရပ္ေစာင့္ေနတုန္း ရင္းႏွီးေနတဲ့ ပုံရိပ္တစ္ခုကို မိုးေရထဲမွာ ကြၽန္မ ျမင္လိုက္မိတယ္။ ေမာင္ေဝယံပါလား… ၿခံဝင္းတစ္ခုထဲ ေသာ့ဖြင့္ၿပီး သူဝင္သြားတာကို ေတြ႕လိုက္တယ္။

“သူ ဒီမွာေနတာလား.. သူ႔အိမ္က ေက်ာင္းေရွ႕မွာဆို” ကြၽန္မ တအံ့တၾသ အသံတိတ္ ေရ႐ြတ္လိုက္မိတယ္။
ေက်ာင္းနဲ႔ ႏွစ္ကီလိုမီတာေလာက္ ေဝးတဲ့ အိမ္ကို မိုး႐ြာထဲမွာ အသက္(၆)ႏွစ္အ႐ြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္က လွမ္းေလွ်ာက္ျပန္ရတယ္ဆိုေတာ့ ကြၽန္မ ဝမ္းနည္းသြားမိတယ္။ အိမ္က ေက်ာင္းေရွ႕မွာတင္လို႔ ဘာေၾကာင့္ ကြၽန္မကို သူလိမ္ခဲ့ပါလိမ့္… ကြၽန္မကို ေၾကာက္လို႔လား… ကြၽန္မ လိုက္ပို႔မွာကို အားနာလို႔လား…

“်ပမ္..်ပမ္…”

မီးစိမ္းလို႔ ေနာက္က တီးလိုက္တဲ့ ကားဟြန္းသံေၾကာင့္ ကြၽန္မ အေတြးစကိုျဖတ္ၿပီး လီဗာကို ဖိနင္းလိုက္တယ္။

“ဝင္ခြင့္ျပဳပါ ဆရာမ”

“ ေဟာ … ေမာင္ေဝယံ လာခဲ့”

“ဆရာမကို ထီးျပန္လာေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမ”

ငွားသြားတဲ့ထီးကို ျပန္ေပးဖို႔ သူအမွတ္ရတတ္ေနၿပီး ေပးလိုက္တဲ့ အိမ္စာကိုက်ေတာ့ ဘာလို႔ အမွတ္မရတတ္တာလဲလို႔ တ႐ိုတေသ လွမ္းေပးလိုက္တဲ့ ထီးကို ယူရင္း ကြၽန္မ ေတြးလိုက္မိတယ္။

“ ေမာင္ေဝယံ ဆရာမ တစ္ခုေမးစရာရွိလို႔။ ေမာင္ေဝယံရဲ႕ အိမ္က ေက်ာင္းေရွ႕မွာပဲဆို”

ေခါင္းငုံ႔ႏႈတ္ဆိတ္ေနတဲ့ သူ႔ကို ၾကည့္ၿပီး အလိမ္ေပၚသြားမွန္း ကြၽန္မ သိလိုက္တယ္။

“ကိစၥမရွိဘူး ေမာင္ေဝယံ အမွန္အတိုင္းေျပာ ဆရာမ အျပစ္မေပးပါဘူး”

“ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမ မေန႔က ကြၽန္ေတာ္လိမ္ေျပာမိတာပါ”

“ဆရာမကို ဘာျဖစ္လို႔ လိမ္ရတာလဲ”

“ဆရာမ လိုက္ပို႔မယ္ဆိုလို႔ ကြၽန္ေတာ္ အားနာလို႔ပါ”

ၾကည့္စမ္း… အသက္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ ေျဖလိုက္တာ သူ႔အေျဖက ကြၽန္မေတာင္ ထင္မွတ္မထားဘူး။

“အားမနာပါနဲ႔ လမ္းႀကဳံေနတာပဲ.. ေနာက္တစ္ခါ ဆရာမကို မလိမ္ရဘူးေနာ္”

“ဟုတၠဲ့ ဆရာမ”

“ေကာင္းၿပီ.. စာသင္ခန္းထဲ ျပန္ေတာ့ အိမ္စာေတြ လုပ္ခဲ့ဖို႔ မေမ့နဲ႔ဦးေနာ္”

“ဟုတၠဲ့ ဆရာမ”

လွည့္ထြက္သြားတဲ့ သူ႔ကို ေငးရင္း “ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ေတြကို ျပင္လိုက္ရင္ ဒီကေလးကေတာ့ ေျပာစရာ မရွိေအာင္ကို လွပျပည့္စုံသြားမွာပဲ” လို႔ ေတြးလိုက္မိတယ္။

“ဆရာမ.. ဆရာမ”

လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ကိုင္ၿပီး ျမဴးေနတဲ့ ပုံစံ နဲ႔ အေျပးတစ္ပိုင္း လာေနတဲ့ ေမာင္ေဝယံကို ကြၽန္မေတြ႕လိုက္တယ္။

“ဆရာမ.. ကြၽန္ေတာ္ အိမ္စာျပမလို႔”

“ဟာ.. တကယ္လား.. ၾကည့္စမ္း…အိမ္စာ တကယ္လုပ္ခဲ့ၿပီ။ လိမၼာလိုက္တာ.. လာ.. ဆရာမ ဆုခ်မယ္”

အိတ္ထဲက ခ်ိဳခ်ဥ္တစ္လုံးကို ယူၿပီး သူ႔ကို ကြၽန္မ ကမ္းေပးလိုက္တယ္။

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမ” ဝမ္းသာအားရနဲ႔ ခ်ိဳခ်ဥ္ကို အက်ႌအိတ္ကပ္ထဲ ေသခ်ာထည့္ၿပီး ကြၽန္မကို သူၿပဳံးျပတယ္။

ကြၽန္မလည္း ဝမ္းသာမိပါတယ္။ အိမ္စာေတြကို အခ်ိန္ဆြဲလုပ္ေနရာက ေျဖးေျဖးမွန္မွန္နဲ႔ သူလုပ္လာတတ္တာကို ကြၽန္မသတိထားလိုက္မိတယ္။ သူအိမ္စာတင္တဲ့အတြက္ ဒီေန႔တစ္ေန႔လုံး ကြၽန္မ ေပ်ာ္ေနမိတယ္။ ေကြးေကြးေကာက္ေကာက္ ေရးထားတဲ့ လက္ေရးနဲ႔ ခဲဖ်က္ရာ အထပ္ထပ္ ဖ်က္ထားတဲ့ သူ႔စာေတြကို ကြၽန္မ ခ်က္ခ်င္းဖတ္ၾကည့္လိုက္တယ္။

“ကြၽန္ေတာ္၏ မိသားစု” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာက ရွင္းရွင္းေလး…..

“ကြၽန္ေတာ့္မွာ မိသားစု သုံးဦးရွိတယ္။ ေဖေဖ၊ ေမေမနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ျဖစ္တယ္။ ေဖေဖက အရမ္းခန႔္သလို ေမေမလည္း အရမ္းေခ်ာပါတယ္။ ေဖေဖက ေန႔တိုင္း ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္လုပ္ရသလို ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ေန႔တိုင္း ပင္ပင္ပန္းပန္း ေက်ာင္းတက္ရတယ္။ ေမေမက ကံအေကာင္းဆုံးေပါ့။ ေန႔တိုင္း အိမ္မွာပဲေနၿပီး ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ေဖေဖျပန္အလာကို ေစာင့္ေန႐ုံပါပဲ။ တစ္ခါတေလ ေမေမ့ကို ကြၽန္ေတာ္အရမ္းအားက်တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ မိဘက မၾကာခဏ ရန္ျဖစ္တတ္တယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမက တစ္ခါမွ ရန္မျဖစ္ၾကဘူး။

တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အရမ္းခ်စ္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ မိသားစုဟာ အၿမဲ ေပ်ာ္႐ႊင္ေနတယ္။ သင့္ျမတ္ေနတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆိုရင္ ေဖေဖ၊ ေမေမတို႔နဲ႔ ဗီဒီယို ၾကည့္ရတာကို ကြၽန္ေတာ္အရမ္းႀကိဳက္တယ္။ ေဖေဖက အလုပ္မ်ားလို႔ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔အတူ အၿမဲတမ္း အျပင္ထြက္ မကစားႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိစၥမရွိပါဘူး။ အခုလို အတူတူေနရတာကိုပဲ ကြၽန္ေတာ္ေပ်ာ္တယ္။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကို ကြၽန္ေတာ္ အရမ္းခ်စ္တယ္”

ဖတ္ၿပီး ကြၽန္မ အသံထြက္ ရယ္လိုက္မိတယ္။ ေက်ာင္းတက္ ရတာကို ပင္ပန္းတယ္ထင္ၿပီး အိမ္မွာေနတဲ့ အေမ့ကို အားက်တယ္လို႔ ေျပာတဲ့ သူ႔ကို အိမ္ရွင္မ တာဝန္ဟာ ပိုပင္ပန္းတဲ့အေၾကာင္း ကြၽန္မ ေျပာျပဦးမယ္။ ႐ိုးရွင္းတဲ့ သူ႔စာကို ဖတ္ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သူဟာ ေပ်ာ္႐ႊင္စရာ မိသားစုက ေပါက္ဖြားလာမွန္း ပိုသိသာေစတယ္။

“ဆရာမ.. ဆရာမ.. ရန္ျဖစ္ေနၾကၿပီ” လို႔ ေအာ္လိုက္တဲ့ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသံက ေမာင္ေဝယံရဲ႕ စာကို ဖတ္ၿပီး ဝမ္းသာေနတဲ့ ကြၽန္မရဲ႕စိတ္ကို ၾကက္ေပ်ာက္ ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားေစတယ္။ ကေလးေတြ ရန္ျဖစ္မွာကို ကြၽန္မ အေၾကာက္ဆုံးပါ။ ခိုက္မိၿပီး ေသြးထြက္လာတဲ့ ဒဏ္ရာေတြ၊ ေရာင္လာတဲ့ ဒဏ္ရာေတြကို အုပ္ထိန္းသူေတြ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပရတဲ့အလုပ္ကို ကြၽန္မ အေၾကာက္ဆုံးပါ။ ရန္ျဖစ္တဲ့ ေနရာကို ကြၽန္မ အေျပးေလး သြားလိုက္တယ္။

“ ေဝယံ… ေအာင္ေအာင္ ရန္ျဖစ္တာကို ရပ္လိုက္စမ္း” ကြၽန္မ ေအာ္သံကို ၾကားေတာ့ လုံးေထြးေနသူႏွစ္ေယာက္ ခ်က္ခ်င္းရပ္တန႔္သြားတယ္။

“ ဘာျဖစ္လို႔ ရန္ျဖစ္တာလဲ”

“သူ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို အရင္ထိုးလို႔ ဆရာမ”

“ေဝယံ ဘာျဖစ္လို႔ ေအာင္ေအာင္ကို ထိုးရတာလဲ”

“ဆရာမ ေပးထားတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ခ်ိဳခ်ဥ္ကို သူလုလို႔ .. ျပန္ေပးဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ေတာင္းေတာ့ သူမေပးဘူး”

“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ဆို ရန္မျဖစ္ရဘူး ၾကားလား… ေအာင္ေအာင္လည္းမွတ္ထား .. သူတစ္ပါး ပစၥည္းကို ေလွ်ာက္မယူရဘူး ၾကားလား…အခ်င္းခ်င္း လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေတာင္းပန္ၾက”

အၿမဲတမ္း တစ္ေယာက္တည္း ထီးထီးေနတတ္တဲ့၊ လူေတြနဲ႔ အေရာမဝင္တတ္တဲ့ ေမာင္ေဝယံတစ္ေယာက္ ခ်ိဳခ်ဥ္ေလး တစ္လုံးေၾကာင့္ လူေတြနဲ႔ ရန္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီခ်ိဳခ်ဥ္ဟာ သူ႔အတြက္ ေတာ္ေတာ္ တန္ဖိုးႀကီးေနပုံရတယ္။

ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ဆင္ဝင္ေအာက္မွာ ရပ္ေနတဲ့ သူ႔ကို ကြၽန္မေတြ႕လိုက္ျပန္တယ္။

“ေမာင္ေဝယံ ဘယ္သူကို ေစာင့္ေနတာလဲ”

“ကြၽန္ေတာ့္ေဖေဖ လာႀကိဳမယ္ ေျပာလို႔ ေဖေဖကို ေစာင့္ေနတာ”

“ေအာ္.. ေမာင္ေဝယံ မိဘအစည္းအေဝးဖိတ္စာကို လက္မွတ္ထိုးခိုင္းထားတာ ေမာင္ေဝယံ ျပန္မေပးေသးဘူးေနာ္။ မနက္ျဖန္ ယူခဲ့ရင္ ဆရာမ ခ်ိဳခ်ဥ္တစ္ထုပ္ ဆုခ်မယ္” ခ်ိဳခ်ဥ္တစ္လုံးေၾကာင့္ ရန္ျဖစ္တဲ့ အခြင့္အေရးကို ကြၽန္မယူလိုက္တယ္။

“တကယ္လား ဆရာမ” သူ႔မ်က္လုံးေလး ဝင္းခနဲ႔ျဖစ္သြားတယ္။

“တကယ္ေပါ့”

“ကြၽန္ေတာ္ တကယ္ယူခဲ့မယ္”

“ၾကည့္စမ္း.. ဆရာမ ခ်ိဳခ်ဥ္ေတာင္ယူခဲ့တယ္။ မင္းက ဖိတ္စာကို ေမ့ခဲ့ျပန္ၿပီ”

“ကြၽန္ေတာ္ တကယ္ေမ့ခဲ့လို႔ပါ ဆရာမ”

“ဒါဆို မင္းခ်ိဳခ်ဥ္မစားရေတာ့ဘူး။ အရင္ပတ္က သခၤန္းစာေတြ ၿပီးေအာင္လုပ္ရင္ ဆရာမ ဒီခ်ိဳခ်ဥ္ေတြနဲ႔ ဆုခ်မယ္”
“ဟုတၠဲ့ ဆရာမ”

နားေနခန္းကို ေရာက္ေတာ့ အစည္းအေဝးတက္ဖို႔ လူေတြကို စာရင္းျပဳရင္း ေမာင္ေဝယံရဲ႕ မိဘေတြ အစည္းအေဝး တက္ႏိုင္ မတက္ႏိုင္ကို ေမးဖို႔ ေမ့ခဲ့တယ္။သူ႔စာထဲမွာ ေမေမက ေန႔တိုင္းအိမ္မွာ ရွိတယ္ဆိုလို႔ သူ႔အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ေမးဖို႔ ကြၽန္မဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။ သုံး ေလးႀကိမ္ဆက္ေပမဲ့ ဖုန္းသာျမည္ၿပီး လာကိုင္တဲ့လူ မရွိခဲ့ဘူး။

ခုတစ္ေလာ ကြၽန္မရဲ႕ ခ်ိဳခ်ဥ္အစြမ္းေၾကာင့္ ေမာင္ေဝယံ စာေတြကို မွန္မွန္လိုက္လုပ္လာတယ္။ ကြၽန္မ ဝမ္းသာမိပါတယ္။ သူ႔ကို ေတာ္ေၾကာင္း လိမၼာေၾကာင္း ခ်ီးက်ဴးမိရင္ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေပ်ာ္႐ႊင္တဲ့ အၿပဳံးေတြ၊ အားရတဲ့ အၿပဳံးေတြနဲ႔ လင္းလက္လို႔ သြားတယ္။

“ဆရာမ .. ဆရာမ.. ေမာင္ေဝယံ ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းတယ္”

တစ္ေန႔မွာ အတန္းထဲက ကေလးမတစ္ေယာက္ ကြၽန္မကို အဲဒီလို ေျပာလာပါတယ္။ ကြၽန္မ နားမလည္စြာနဲ႔ “ဘာျဖစ္တာလဲ.. ေမာင္ေဝယံ ဘာလုပ္ျပန္ၿပီလဲ”
“သူ႔အေမဆီ ဖုန္းဆက္ေနတာ ေတြ႕လို႔”

“သူ႔အေမဆီ ဖုန္းဆက္တာမ်ား ဘာမ်ားထူးဆန္းေနလို႔လဲ”

“သူေျပာတဲ့ စကားေတြက ထူးဆန္းေနတာ ဆရာမ”

“သူဘာေတြေျပာလို႔လဲ”

“ သူက… ေမေမ.. ဒီေန႔သား ေက်ာင္းစာ ေလ့က်င့္ခန္းေတြလုပ္လို႔ ဆရာမက သားကို ခ်ိဳခ်ဥ္ဆုခ်တယ္ သိလား ေမေမတဲ့။ ဒါကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာေနေသးတယ္။ အိမ္ေရာက္မွ ေျပာလဲ ရရဲ႕သားနဲ႔ေနာ္ ဆရာမ”

“ဟုတ္တယ္..ဟုတ္တယ္… အိမ္ေရာက္မွ ေျပာေတာ့ ဘာျဖစ္လဲေနာ္”

“ဆရာမ.. သူ႔အေမဆီ ဒီလို ဖုန္းဆက္တာ သားလဲ ခဏခဏ ျမင္ဖူးတယ္”

ေက်ာင္းသားေတြက တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ ဝိုင္းေထာက္ခံၾကတယ္။

“ ေမာင္ေဝယံက သူ႔အေမကို ဝမ္းသာေစခ်င္ လို႔ ေက်ာင္းမဆင္းခင္ ဆက္လိုက္တာ ျဖစ္မွာေပါ့။ သူလည္း သားတို႔ သမီးတို႔လို လိမၼာပါတယ္။ အိမ္စာေတြ၊ သခၤန္းစာေတြ ေနာက္က်မွ တင္တတ္ေပမဲ့ သူ႔မွာလည္း သူ႔ေကာင္းကြက္ေတြ ရွိပါတယ္။ ကဲ..ကဲ အားလုံး ခ်စ္ခ်စ္ ခင္ခင္ေနၾကေနာ္”

ေက်ာင္းသားေတြ အားလုံး ေမာင္ေဝယံ ရဲ႕ အျပဳအမႈကို သံသယ မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ထီးထီးေနတတ္ၿပီး လူေတြနဲ႔ အေျပာအဆိုနည္းတဲ့ သူ႔ကို ကြၽန္မအခ်ိန္ေတြယူၿပီး အေကာင္းဖက္ကို တေျဖးေျဖး သင္ယူေနတုန္းမွာ သူ႔ေၾကာင့္ ဘာျပႆနာမွ ထပ္မတက္ေစခ်င္ပါဘူး။

စက္တင္ဘာ ၂၈ရက္ေန႔။ ဒီေန႔က ကြၽန္မအတြက္ ဆရာမဘဝရဲ႕ ပထမဦးဆုံးေသာ “ဆရာမ်ားေန႔” ျဖစ္တယ္။ ကြၽန္မရဲ႕ စိတ္ေတြ ၾကည္လင္ လန္းဆန္းလို႔ေနတယ္။

“ဆရာမ်ားေန႔မွာ ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ ဆရာမ.. ဆရာမ ဒါသမီး ကိုယ္တိုင္ လုပ္ထားတဲ့ ကတ္ကေလး”

“ဆရာမအတြက္ ဒါသမီးတို႔ၿခံက ႏွင္းဆီပန္း”

“ဆရာမ သားမွာလည္း ရွိေသးတယ္”

“ဆရာမ အထဲျမာ ဘာထုပၴားသလဲ သိလား”

ကြၽန္မ ပတ္ပတ္လည္မွာ ေက်ာင္းသားေတြက တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ ဝိုင္းေအာ္ၿပီး သူ႔တို႔ ကိုယ္တိုင္ လုပ္ထားတဲ့ ကတ္ေလးေတြ၊ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြကို ကြၽန္မအတြက္ ယူလာခဲ့ၾကတယ္။ ကြၽန္မ မ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္ဥေလးေတြ သီခိုေနတယ္။ အျပစ္ကင္းစင္ၿပီး လိမၼာတဲ့ သူတို႔ ရဲ႕ ေစတနာ ေမတၱာေတြက ကြၽန္မ ရဲ႕ ပင္ပန္းမႈ ဒဏ္ကို အေဝးသို႔ လြင့္စင္ေစခဲ့တယ္။

“ဆရာမ ရန္ျဖစ္ေနၾကတယ္”

ေက်ာင္းသူတစ္ဦးရဲ႕ ေအာ္သံေၾကာင့္ ကြၽန္မရဲ႕ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈေတြ ၾကာၾကာ မခံလိုက္ပါဘူး။ ရန္ျဖစ္တဲ့ ေနရာကို ကြၽန္မ အေျပးေလး သြားလိုက္တယ္။ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခုက ကြၽန္မကို ဆီးႀကိဳေနပါတယ္။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ေမာင္ေဝယံရဲ႕ ေျခရင္းမွာ ဝပ္လဲလို႔.. ေမာင္ေဝယံရဲ႕ ပုံစံက ေဒါသအရမ္းထြက္ေနတဲ့ ႏြား႐ိုင္းတစ္ေကာင္လို႔ အသက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းရႈလို႔ေနတယ္။

“ဘယ္သူအရင္ ရန္စတာလဲ ဆရာမကို ေျပာစမ္း”

“သူ…” ေက်ာင္းသားအားလုံးရဲ႕ လက္ညိဳးက ေမာင္ေဝယံဖက္ကို ဦးတည္လို႔။

“ေမာင္ေဝယံ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ရန္ျဖစ္ခ်င္ ေနတာလဲ .. ေျပာစမ္း” ကြၽန္မရဲ႕ အသံက လိုအပ္တာထပ္ ပိုက်ယ္ေနမိတယ္။

“ေခါင္းေမာ့ၿပီး ဆရာမကို ေျပာစမ္း”

“ကြၽန္ေတာ့္ ေမေမဆီ ဖုန္းဆက္တာကို သူခိုးနားေထာင္လို႔”

မ်က္ရည္ေတြ ပါးျပင္ေပၚ တစ္ေပါက္ေပါက္က်ရင္း သူက ျပန္ေျဖတယ္။ သူမ်က္ရည္က်တာကို ကြၽန္မတစ္ခါမွ မျမင္ဖူးခဲ့ဘူး။ အိမ္စာမလုပ္လို႔၊ သခၤန္းစာေတြ မလုပ္လို႔ ကြၽန္မသူ႔ကို အျပစ္ေပးခဲ့ေပမဲ့ သူလုံးဝ မငိုခဲ့ပါဘူး။ အခုမွ ဘာေၾကာင့္ သူမ်က္ရည္ေတြက အတားအဆီးမရွိ ေတာက္ေတာက္က်ေနပါလိမ့္..

“ဖုန္းနားေထာင္တာကို ရန္ျဖစ္ရသလား.. ဒီေနရာမွာ ေက်ာင္းသားေတြ အမ်ားႀကီးပဲ ဒါကို ခိုးနားေထာင္တယ္လို႔ မေခၚဘူး သိလား.. ေမာင္ေဝယံ”

ကြၽန္မ အေျပာကို သူေခါင္းညိတ္ၿပီးလည္း မေထာက္ခံ၊ ေခါင္းခါၿပီးလည္း မျငင္းဆန္ခဲ့ဘူး။ မ်က္ရည္ေတြသာ သူ႔ပါးေပၚ အဆက္မျပတ္စီးက်လို႔ေနတယ္။

“ကဲ .. အားလုံး အတန္းထဲ ဝင္ၾက.. ေအာင္ေအာင္လည္း ေနာက္ဆို တစ္ျခားလူ ဖုန္းဆက္ေနရင္ ခိုးနားမေထာင္ရဘူး ၾကားလား”

ေက်ာင္းသားေတြ အတန္းထဲ ဝင္ၾကေတာ့ အတန္း အျပင္ဖက္မွာ ကြၽန္မနဲ႔ ေမာင္ေဝယံႏွစ္ေယာက္တည္း က်န္ေနခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ ကြၽန္မ စကားေကာင္းေကာင္း ေျပာခ်င္ေသးတယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ သူ႔ကို တစ္ျခားေက်ာင္းသားေတြထက္ ကြၽန္မပို သံေယာဇဥ္ျဖစ္မိတယ္။

“ဆရာမ ဒါ ကြၽန္ေတာ္ မတင္ရေသးတဲ့ ပုံပါ” မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္ရင္း ၾကမ္းျပင္ေပၚ က်ေနတဲ့ စာအုပ္ကို ေကာက္ယူၿပီး ကြၽန္မကို လွမ္းေပးလိုက္တယ္။

“ တပည့္ေတြ ေလ့က်င့္ခန္း မွန္မွန္လုပ္ၿပီး မွန္မွန္တင္ရင္ ဆရာမအရမ္းဝမ္းသာတယ္ သိလား ေမာင္ေဝယံ။

ဆရာမ မင္းကို သေဘာက်တယ္။ လိမၼာေစခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခါတေလ မင္းေၾကာင့္ ဆရာမ စိတ္ဓာတ္ေတာ္ေတာ္က်မိတယ္ သိလား။ မင္းလိမၼာတယ္ဆိုတာ ဆရာမ သိတယ္။ ဒီေန႔လို ကိစၥေသးေသး မႊားမႊားေလးနဲ႔ မင္းရန္မျဖစ္သင့္ဘူး သိလား”

“ သူ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေလွာင္လို႔”

“ေလွာင္လို႔? သူက ဘယ္လို ေလွာင္လို႔လဲ”

“ေမေမနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ စကားေျပာတာကို သူ ေလွာင္တယ္” ေျပာရင္း မ်က္ရည္ေတြက စီးက်လို႔ လာျပန္တယ္။

“ေမာင္ေဝယံက ေမေမနဲ႔ ဘာေတြ ေျပာခဲ့လို႔လဲ.. ဆရာမကို ေျပာျပ”

သူေခါင္းကို ငုံ႔လိုက္တယ္။ ကြၽန္မကို သူ႔ေမေမနဲ႔ ေျပာတဲ့ စကားေတြ သိပ္ေျပာျပခ်င္ပုံ မေပၚဘူး။

“ဆရာမ မင္းကို မေလွာင္ဘူး။ ရယ္လည္း မရယ္ဘူး ဟုတ္ၿပီလား”

တေအာင့္ေနေတာ့ သူ႔ေမေမကို ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြကို ကြၽန္မကို အစအဆုံး ႐ြတ္ျပပါတယ္။

“ေမေမ.. သိလား.. ခုတစ္ေလာ သား ဆရာမေပးတဲ့ ေလ့က်င့္ခန္းေတြကို မွန္မွန္လုပ္လို႔ ဆရာမက သားကို ေတာ္ေၾကာင္းခ်ီးက်ဴးတယ္။ ဆရာမက သားကို ခ်ိဳခ်ဥ္ေတြ ဆုခ်တယ္ ေမေမ။ ဒီေန႔လည္း ဆရာမဆြဲခိုင္းတဲ့ ပုံကို သားတင္မလို႔။ ဒီပုံကို ဆရာမ ဆြဲခိုင္းတာ ၾကာေနၿပီ။ ေခါင္းစဥ္က “ကြၽန္ေတာ္၏ ေမေမ”ဆိုလို႔ သားက ေမေမ့ပုံကို မဆြဲတတ္လို႔ မတင္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ေမေမ.. ေမေမ့ကို သားအရမ္းလြမ္းတယ္ ေမေမ။

ေမေမ ဘယ္အခ်ိန္အထိ အိပ္ေနဦးမလဲ ေမေမ။ ဘယ္အခ်ိန္က်မွ မ်က္လုံးဖြင့္ၿပီး သားကိုၾကည့္မလဲ ေမေမ။ ဒီေန႔က ဆရာမ်ားေန႔တဲ့ ေမေမ။ ေမေမ့အတြက္ ေဖေဖေန႔တိုင္းေပးတဲ့ ႏွင္းဆီပန္းေတြကို ၾကည့္ၿပီး ဆရာမလည္း မိန္းကေလးျဖစ္တဲ့အတြက္ ႏွင္းဆီပန္းႀကိဳက္မယ္ ထင္ၿပီး ဆရာမအတြက္ ေဖေဖကို ႏွင္းဆီပန္းေတြ ပိုဝယ္ခိုင္းလိုက္ေသးတယ္။ ေမေမ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေနာ္ ေမေမ”

ေျပာေျပာဆိုဆို ေမာင္ေဝယံက လြယ္အိတ္ထဲမွာ ဖိလို႔ ပုံပ်က္ၿပီး ျပားခ်ပ္ေနတဲ့ ႏွင္းဆီပန္းတစ္ပြင့္ကို ယူၿပီး ကြၽန္မကို ကမ္းေပးပါတယ္။

“ ဆရာမ်ားေန႔မွာ ေပ်ာ္႐ႊင္ပါေစ ဆရာမ”

ကြၽန္မႏႈတ္ခမ္းက ဘာသံမွ ထြက္ မလာႏိုင္ေအာင္ ဝမ္းနည္းၿပီး ကြၽန္မငိုမိပါတယ္။

“သူက ကြၽန္ေတာ့္ကို အ႐ူးလို႔ ေျပာေသးတယ္ ဆရာမ။ သူက ေျပာတယ္ ကြၽန္ေတာ့္ေမေမက ေသၿပီတဲ့။ ေနာက္ဆို ကြၽန္ေတာ္ ရန္မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး ဆရာမ”

ကြၽန္မသူ႔ကို ရင္ခြင္ထဲ တင္းတင္းေလး ေထြးေပြ႕ထားလိုက္မိတယ္။ ႏွလုံးေတြ အသဲေတြ ကြဲေၾကမတတ္ ကြၽန္မငိုမိခဲ့တယ္။ အေဖက စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ႐ုန္းကန္၊ အထိန္းအကြပ္မဲ့တဲ့ အေမ မရွိတာေတာင္ သူက ဒီေလာက္ သိတတ္ လိမၼာေနတယ္။ အေမအသက္ရွင္ေနဆဲလို႔ မွတ္ယူၿပီး အေမနဲ႔ ဖုန္းေျပာေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ပုံရိပ္ေတြ၊ ေသဆုံးသြားတဲ့ အေမ့ကို ပုံေဖာ္ၿပီး ေရးခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြက ကြၽန္မရင္ထဲ စူးစူးနစ္နစ္ ထိုးဝင္လာခဲ့တ ယ္။

“ ေမာင္ေဝယံကို ဆရာမ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ကြယ္”

ရင္ထဲ နင့္ေနေအာင္ ကြၽန္မ ေျပာမိပါတယ္။ ဆရာမ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ကြၽန္မက ကိုယ္သင္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္အေပၚ ေသခ်ာ နားလည္ႏိုင္စြမ္းမရွိေအာင္ ကြၽန္မညံခဲ့ တယ္။

တစ္ေန႔လုံး ဝမ္းနည္းစိတ္ကို ကြၽန္မ ထိန္းမရ ခဲ့ဘူး။ ေမာင္ေဝယံကို ဖက္ၿပီး ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ငိုခဲ့ မိမွန္း ကြၽန္မ မသိဘူး။ ညေန အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ တပည့္ေတြရဲ႕ သခၤန္းစာေတြကို စစ္ေဆးေတာ့ ေမာင္ေဝယံဆြဲထားတဲ့ ပုံက ကြၽန္မကို ထပ္တစ္ဖန္ ဝမ္းနည္း မ်က္ရည္ က်ေစျပန္တယ္။ သူဆြဲထားတဲ့ ပုံက စားပြဲတစ္လုံး၊ စားပြဲေပၚမွာ အမ်ိဳးသမီးပုံ ထည့္ထားတဲ့ မွန္ေဘာင္တစ္ခု၊ မွန္ေဘာင္ရဲ႕ ေဘးတစ္ဖက္ တစ္ခ်က္စီမွာ နီရဲတဲ့ ႏွင္းဆီပန္းေတြ ထိုးထည့္ထားတဲ့ ပန္းအိုးေလး ႏွစ္လုံး …. ကြၽန္မ မင္နီ နဲ႔ အမွတ္ျခစ္ၿပီး ပုံရဲ႕ ေအာက္ဆုံးေထာင့္မွာ အမွတ္ေပးလိုက္မိပါတယ္။ ၁၀၀ မွတ္…..

အင္တာနက္ေပၚတြင္ ဖတ္ရႉမိေသာ ပုံျပင္ တစ္ပုဒ္အား ဇာတ္လမ္းဆင္ ေရးဖြဲ႕ခံစားသည္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန

သံလြင္အိပ္မက္မဂၢဇင္း အမွတ္(၁၁)တြင္ ေဖာ္ျပၿပီး

ေရးသားသူ……. ႏိုင္းႏိုင္းစေန

#Credit မူရင္းေရးသူ